Fort nr 31 św. Benedykta

Fort nr 31 św. Benedykta

Fort Św. Benedykta był jednym z pierwszych fortów powstałych w początkowej fazie rozwoju Twierdzy Kraków. Swoją nazwę zawdzięcza pobliskiemu kościołowi im. św. Benedykta.

Budowany w latach 1853-1861, na wschodniej części pasma Krzemionek (niedaleko ulic Wielickiej oraz Alei Powstańców Śląskich), razem z bliźniaczym fortem 32 Krzemionki oraz fortem Krakus, zapewniał obronę Traktatu Lwowskiego oraz przedpola łączącego Podgórze z Krakowem.

Fort Św. Benedykta stanowi przykład wieży maksymiliańskiej. Jest to wolno stojąca na wzniesieniach wieża artyleryjska, o kształcie kolistym lub wielobocznym, dwu- lub trzykondygnacyjna, z zainstalowanymi działami na każdej z kondygnacji oraz z artylerią dalekiego zasięgu na tarasie, otoczona fosą i wałem, stanowiąca samodzielną budowlę obronn

Fort Św. Benedykta jest trzykondygnacyjnym szesnastobokiem o zewnętrznej średnicy wynoszącej około 38 metrów. Na parterze każdego boku znajdowały się trzy otwory strzelnicze dla broni ręcznej oraz otwór doświetlający. Wyżej, na piętrze, ulokowany był jeden otwór armatni, po jego bokach dwa otwory strzelnicze dla broni ręcznej, a nad nimi otwór wentylacyjny. Działo artyleryjskie umieszczone na tarasie skierowane było na południowo-wschodni kierunek. Dodatkowy ogień prowadzony z podwieszanych strzelnic skutecznie bronił dostępu do murów. Wewnątrz fortu znajduje się także dziedziniec ze studnią.

W czasie I wojny światowej Austriacy wykorzystywali fort jako koszary. W czasie okupacji niemieckiej znajdowało się tu więzienie dla jeńców francuskich. Około 1944 roku Niemcy zainstalowali w nim działa przeciwlotnicze.

Obecny wygląd fortu jest wynikiem licznych modyfikacji, jakie miały miejsce w latach 1893?1945. W 1961 roku wokół fortu usypano wał o wysokości 4 metrów, w którym znajdowały się stanowiska artyleryjskie.

Po rozbudowie Twierdzy Kraków Fort 31 stracił swoje znaczenie i został zaadaptowany do funkcji pomocniczych. Wtedy to powiększono dolne okna strzelnicze.

Podczas remontu rozpoczętego w 1991roku dobudowano imitację XIX-wiecznego drewnianego dachu, jaki pokrywał ostatnią kondygnację w czasie pokoju, zamontowano repliki dźwigów podtrzymujących północne zadaszenie, podłączono kanalizację i wodę. Z pierwotnego wyposażenia zachowały się m.in. stolarka bram, części drzwi wewnętrznych, most zwodzony oraz kamienne portale.